Lezing
Heidegger heeft zijn essay ‘De veldweg’ geschreven in 1949 voor het gedenkboek over zijn stadsgenoot, de Meßkirchner componist Conradin Kreuzer. In deze semi-autobiografische tekst gaat het over een landweg bij Meßkirch waarop hij telkens weer wandelde. Als student vertoefde hij regelmatig met een filosofisch boek op een bank onder een oude eik aan deze veldweg.
Op het eerste gezicht lijkt de tekst een louter poëtische verwerking van jeugdherinneringen van Heidegger, maar zijn tekst is ook een meditatie over het wezen van het denken. Het beslissende uitgangspunt van waaruit Heidegger telkens weer vertrekt, is de overtuiging dat de werkelijkheid zinvol en verstaanbaar is. Zijn denken is een poging de werkelijkheid in al haar facetten aan het licht te brengen. Denken in de ware zin van het woord is bezinning, en wel bezinning op dat wat in al het zijnde hetzelfde is en toch verschillend van al het zijnde: het zijn. Het zijn is het eenvoudige en hetzelfde, dat al het denken eerst mogelijk maakt, maar dat uiteindelijk toch niet helemaal gevat kan worden.
Spreker: Robert Kragting
- Roermond, 9 januari 2026
- Maastricht, 11 januari 2026